هاروکي موراکامي، نويسنده‌ي ژاپني در ۶۱ سالگي همچنان مي‌دود. اين نويسنده را که با آثاري نظري «جنگل نروژي»، «کافکا در ساحل»، «رقص رقص رقص»، «پينبال» و «دلدار اسپونيک» به شهرتي جهاني رسيده، يکي از بهترين نويسندگان حال حاضر جهان مي‌دانند. خاطرات او درباره‌ي دويدن با عنوان «از دو که حرف مي‌زنم از چه حرف مي‌زنم» توسط نشر چشمه و با ترجمه مجتبي ويسي منتشر شده است. او در گفت و گو با اشپيگل از تنهايي نويسنده و دونده مي‌گويد. ترجمه چکيده اي از اين گفت و گو را که در روزنامه‌ي فرهيختگان منتشر شده، اين‌جا بخوانيد.

بهانه خواندن اين كتاب براي من نام كتاب بود و بعد از آن موضوع جذاب كتاب كه از همان صفحه‌هاي آغازين خواننده را كنجكاو مي‌كند و با خود مي‌برد. بهار ۶۳ را دو، سه روزه خواندم و از معاصر بودن آن و جدلي كه بين خواننده و متن پيش مي‌آمد كه مي‌توانستم در چاله‌چوله‌هاي آن بيفتم و به جاي خواندن، قضاوت كنم؛ يعني در مورد راوي و آدم‌هاي داستان قضاوت كنم و نكردم لذت بردم. جنس اين قضاوت از معاصر بودن داستان و دانسته‌هاي خوانندگان مي‌آيد.
آيا موضوع اصلي رنج راوي در برابر ارتباط با سه زن است كه ما آن را مي‌خوانيم يا مساله خيانت است كه معني خود را در دوران معاصر بايد ترميم كند. از اين جهت بهار ۶۳ كتابي متفاوت است؛ داستان بلندي كه از اشيا، آدم‌ها، مكان‌ها، نگاه‌ها، دريافت‌ها، حالت‌ها، استفاده‌هاي بجا مي‌كند؛ تا رنگ‌آميزي داستان در بزرگ‌نمايي آنچه رنج است و آنچه رنج نيست، آنچه خيانت است و آنچه خيانت نيست به خوبي خود را در متن بنماياند. بهار ۶۳ براي من نيز دعوتي بود براي گسترش يك مفهوم و بازخواني آن در دوراني كه در آن زندگي مي‌كنيم. آيا خيانت همچنان خيانت است؟ آيا رابطه فرزين با آدم‌هاي داستان كل داستان است؟
به نظر من زندگي در اين دوران است كه نوشتن بهار ۶۳ را براي ما زنده  و لازم مي‌كند. بهار ۶۳ تحمل و رنج يك رابطه است در دوران گذار از ديروز به امروز. رسيدن يك موج به مفهوم‌هاي تازه‌ در دوران معاصر است. در مقابل همان مفهوم‌ها در جامعه سنتي كه حالا در داستان‌ ايراني خودش را نشان مي‌دهد. كاري كه در بهار ۶۳ به خوبي انجام شده است. از داستان‌هايي براي شما مي‌گويم كه از خواندن‌شان لذت برده‌ام.
مهربانو ابدي‌دوست: علي خدايي با آن‌كه ساكن اصفهان است، هميشه ذوق‌زده از خواندن كتاب‌هاي خوبي است كه زمان زيادي از پخش نخست آن نمي‌گذرد و شايد كه هنوز به دست خيلي از پايخت‌نشين‌ها نرسيده. خدايي، نويسنده‌اي كه «تمام زمستان مرا گرم كن» او از سوي منتقدان و نويسندگان مطبوعاتي به‌عنوان بهترين مجموعه داستان ۱۰ سال پيش انتخاب شد، رابطه گرم و صميمي با داستان‌نويسان جوان دارد. براي همين است كه نسل جديد داستان‌نويسان ايراني، حرف‌هاي او درباره آثارشان، گاه مانند يك رويا مي‌ماند. نويسنده مجموعه «كتاب آذر» هميشه با دست گذاشتن روي جزئيات داستاني كه خوانده است، مخاطب خود را متوجه نگاه تيزبين خودش مي‌كند. هر موقع كه به خدايي زنگ مي‌زنم تا دريافت‌هايش را درباره تازه‌ترين كتابي كه خوانده با مخاطبان صفحه آخر فرهيختگان به اشتراك بگذاريم، سرمست از داستاني است كه از خواندنش لذت برده است و اين دقيقاً همان چيزي است كه از من مي‌خواهد همين نكته را به‌عنوان پي‌نوشت، زير حرف‌هاي او بگذارم تا مخاطب بداند كه علي خدايي براي ما و شما درباره كتاب‌هايي حرف مي‌زند كه از خواندنشان لذت برده است.

اين يادداشت در روزنامه‌ي فرهيختگان منتشر شده است.

جيران گاهان، نويسنده‌ي کتاب «زير آفتاب خوش‌ خيال عصر» از آن دست نويسندگاني است که فرزند خلف کلاس‌هاي داستان‌نويسي هستند. اين را مي‌شود در لابه‌لاي گفت و گو که مي‌کوشد، به تعاريف کلاسيک از عناصر داستان اشاره کند، ديد. اولين اثر اين نويسنده از يک جهت قابل تامل است.  او در کتابش به سوژه‌ي پرداخته که شايد در ادبيات داستاني ما خيلي کم نمونه‌اش ديده مي‌شود، داستاني درباره هموطنان يهودي ما. با جيران گاهان درباره کتاب «زير آفتاب خوش خيال عصر» گفت و گو کردم. اين گفت و گو را که در روزنامه‌ي فرهيختگان منتشر شده، مي‌توانيد در اين‌جا بخوانيد.

دستت را مي‌خواستم
نمي‌دادي
چشمانت را مي‌خواستم
نمي‌دادي
چيزي که هست نيست، تويي
دستت را مي‌خواهم
دستت را
لبانت را
چشمانت را مي‌دهي
تو فقط نيستي، هست‌هايي
مي‌خواهم
نمي‌دهي

از کتاب:
تانگوي تک‌نفره / مجتبا پورمحسن/ نشر هزاره سوم انديشه/ تهران ۱۳۸۸

اورهان پاموک، نويسنده‌ي ۵۸ ساله اهل ترکيه، اين روزها در دانشگاه کلمبياي نيويورک ادبيات تطبيقي تدريس مي‌کند. تاکنون بالغ بر هفت ميليون نسخه از آثار اين نويسنده که در سال ۲۰۰۶ برنده جايزه نوبل، در سراسر جهان به فروش رفته است. او به خاطر پرداختن به ماجراي قتل عام ارامنه کارش در ترکيه به دادگاه رسيد. اخيراً از اين نويسنده رمان «نام من گل سرخ است» به فارسي ترجمه و منتشر شده‌ است.  ترجمه‌ي خلاصه‌اي از گفت وگوي بيگ تينک با او را که در روزنامه فرهيختگان منتشر شده، مي‌توانيد در اين‌جا بخوانيد.