عباس صفاري، يکي از شاعران محبوب من است. در شعر او پيچيدگي، در قالبي ساده ارايه ميشود. شايد به همين دليل است که بعضيها فکر ميکنند خيلي ساده ميشود مثل او نوشت. در حاليکه شعرهاي صفاري پيچيدهتر از آن چيزي است که در نگاه اول به نظر ميرسد.
سرقت ادبي، در کشور ما اتفاق عجيبي نيست. عدم اجراي قانون کپيرايت و فقدان نهادهاي صنفي قدرتمند، سبب شده که سرقت ادبي به عادت تبديل شود. تعداد سرقتهاي ادبي حالا آنقدر زياد شده که ديگر تواني براي اعتراض وجود ندارد. اما عباس صفاري، شاعري است که از هياهو به دور است و انقدر براي من دوستداشتني هست که دلم نميآيد کسي در روز روشن شعرهايش را «تصادفي» مال خود کند! و صداي اعتراضي بلند شود.
نميدانم کاري را که خانم سميرا کريمي انجام داده، ميتوان توارد و تصادف نام گذاشت؟ در زير مواردي از اين «تصادف»هايي را که به نظر من اصلاً تصادف نيست، به عنوان نمونه ميگذارم. عباس صفاري عزيز هم چند جملهاي در قالب توصيه خطاب به شاعر جوانِ مورد بحث نوشته است
حتي از آدمک برفي
شال و کلاهي بر جاي ماند
کبريت خيس، صفحهي ۱۳۶، چاپ اول، ۱۳۸۴
تا مثل يک آدم برفي از من بماند کلاهي و شالي
سميرا کريمي، وبلاگ گنبد کبود، تير ۱۳۸۵
صبح چهل سالگيت را
تا زنگ ساعت هفت
به تاخير بينداز
تا اين خط و بندهاي بلاتکليف را
به هر جان کندني به شعر برسانيم
کبريت خيس ـ صفحهي ۶۶
صبح سي سالگيت را بيدار شو
و آن را به تاخير بينداز
تا من خط و بندهاي بلاتکليف را شعري کنم
سميرا کريمي ـ گنبد کبود ، اسفند ۸۴
و هوا آنقدر تلخ که
بدون مزه پايين نمي رود از گلو
کبريت خيس ـ صفحهي ۶۸
که روزگارش تلخ است
پايين نمي رود بدون مزه
سميرا کريمي ـ گنبد کبود ـ خرداد ۸۶
مردهها خودشان نوبت را رعايت ميکنند
کبريت خيس ـ صفحهي ۸۱
کلمات هفت پشتشان شعر، خودشان نوبت را رعايت ميکنند
سميرا کريمي ـ گنبد کبود ـ تير ۸۵
واکنشِ عباس صفاري:
سرقت نوشتهي ديگران جدا از اينکه عملي غير دمکراتيک و تجاوز به حقوق ديگران محسوب ميشود دستبردي است به فرديت و جهان شاعرانه، قسمتي ديگر در مورد شاعر جوان سال و تازه سالي مانند خانم کريمي، چنين رفتاري اگر تبديل به عادت شود عامل بازدارندهاي خواهد بود که فرصت کشف فرديت و رسيدن به ذهن جوان منحصر به خود را از او سلب خواهد کرد. پيشنهاد من به اين خانم اين است که جملات و بندهايي را که از کبريت خيس کش رفته است از اشعار خود حذف کند شعر ناقص به مراتب بهتر از شعري است که تمام و کمال از آن خودت نباشد.
گفت و گو با عباس صفاري
دعوت به دوست داشتن شعرهاي عباس صفاري
