يک مشت جوان ريخته‌اند توي آپارتمانِ همسايه و تولدِ پسر همسايه را جشن گرفته‌اند. احساس مي‌کنم يک کاميون چنگال را روي قابلمه مي‌کشند. هر چه فکر مي‌کنم، مي‌بينم آن‌ها دارند در کمال سرزندگي جواني مي‌کنند. هيچ ايرادي ندارد کارشان. بايد حال کنند. يعني من در اين سن و سال آنقدر پير شده‌ام که اينقدر زود حوصله‌ام سر مي‌رود؟ گفتم دارند جواني مي‌کنند، گفتم يک مشت جوان؛ يعني آنقدر پير شده‌ام که آن‌ها را جوان مي‌نامم؟

واقعا ويروسها خيلي بهترند از اتفاقها!

لامصب،توي اين دنيا ويروس‌ها هم دروغ مي‌گويند.

يک روز از خواب پا مي شي مي بيني رفتي به باد

هيشکي دوروبرت نيست همه رو بردي زياد

اينجا گوشه اي از جهان ، ساعت اندکي مانده به مرگ،دارم از تنهايي يخ مي زنم.گريه گريه گريه گريه گريه گريه گريه کسي چاره ديگري دارد؟

سالهاست به جاي جمعه‌ها،روزهاي پنج‌شنبه تعطيلم.واقعا تحمل افسردگي در روز پنج‌شنبه بهتر از جمعه تعطيل و غمگين است.روزنوشت که فقط جاي ناليدن نيست.يکبار هم که شده مي‌خواهم از يک روز تعريف کنم.‌پنج‌شنبه روزي است که تحمل پوچي و افسردگي راحت‌تر است!

تا به حال فکر کرده‌ايد چرا روزهاي تعطيل آدم خسته‌تر است. امروز خستگي پدرم را در آورد.انگار که زير دست و پا لگدمال شده‌ام.تا ساعت ۱۲ ظهر خوابيدم. اما باز هم خسته‌ام

خسته ام از قضاوت شدن.آدمهاي دوروبرم چقدر با خشونت قضاوت مي‌کنند.نقد چيز ديگري است. قضاوت چيز ديگر.خسته‌ام از قضاوت.تنهايي آدم را مخدوش مي‌کند.قضاوت دارد ديوانه ام مي‌کند. چرا اينقدر خشونت در قضاوت؟خسته‌ام از قضاوت...خيلي